Ibs heeft voor Rohen & Yokochi gekozen, de knisperverse zevende druk van voorjaar 2010, niet voor de voorgeschreven Netter of Sobotta. Realisme, belooft de atlas haar, of zelfs superrealisme; niet de geïllustreerde werkelijkheid van het lichaam in al zijn ontledingen krijgt ze gepresenteerd, maar de scrupuleus gefotografeerde, de werkelijkheid die een op een overeenkomt met wat ze op snijzaal onder ogen krijgt. Diepgaande kennis van de menselijke anatomie is al langer haar ambitie, en dat is precies wat Rohen & Yokochi haar in het vooruitzicht stellen, met een vertrouwen, volgens de ronkende tekst achterop en nog eens herhaald in de inleiding, alsof het allemaal nooit ingewikkelder wordt dan een cursus veterstrikken.
Ze heeft de flash cards er ook bij genomen, eerste druk 2008, gebaseerd op de vorige editie van de atlas omdat de tweede druk gebaseerd op de nieuwe nog op zich laat wachten. De doos met meer dan tweehonderd handzame kaarten is een praktische aanvulling op de atlas, een anatomische quiz in aantrekkelijk formaat; op de voorkant van elke kaart een afbeelding met gemarkeerde structuren, op de achterkant een aantal hints om die structuren te identificeren en de relevante klinische kennis erin te stampen. De quizmaster ben je zelf als je liever alleen studeert dan samen met je studiegenoten. Ze zou haar moeder kunnen vragen de quiz te presenteren maar ze doet het nooit, die enkele keer dat ze er met haar boeken en een pot koffie of thee aan de keukentafel zit. Oom Kraal, bij wie ze inwoont, is ziek, die wil ze niet confronteren met de pathologieën die ze bestudeert, hoewel hij er waarschijnlijk geen enkel probleem mee zou hebben als ze het hem zou vragen. Hij zou zijn quizmasterkostuum opdiepen uit zijn verkleedkist en er een show van maken.
Hoe eersteklas ook het studiemateriaal, ze gebruikt het secundair, ter ondersteuning; tijdens haar jarenlange zelfstudie is ze altijd aangewezen geweest op het papier als primaire bron, maar sinds september geniet ze de praktische privileges van de geneeskundestudent. Wat al die papieren kennis haar niet kan bieden en het levenloze lichaam op de snijtafel wel, is het leren op de tast. Nu haar handen kunnen voelen wat haar hersenen willen weten, klimt haar leercurve steil omhoog. Het zijn haar handen en de aanraking die haar hersenen een nog betere spons maken. Niet langer sprokkelt ze geleidelijk aan haar puntjes bij elkaar. In het spel van de werkelijkheid is ze na jaren van gestage vooruitgang de afgelopen maanden door een plafond gebroken en niet zomaar een level maar een heel universum opgeschoten.
Ze kan zich alleen maar voorstellen hoe spectaculair de vooruitgang zou zijn als ze zou mogen wat de anatomiestudent twintig jaar geleden nog mocht. Het is er alleen maar minder op geworden, heeft de oude Uffel verteld, door Ibs in stilte het Lijk genoemd, primus inter pares in het helverlichte dodenrijk, de Verticale onder de Horizontalen, de enige nog van de verenigde doden met adem in zijn kadaver. Uffel in zijn tijd, een baardloze Uffel als graatmager groentje dat nog niet die mengeling van koffie, pijptabak en formaldehyde wasemde, heeft naar hartenlust nog elk botje van het menselijk lichaam met zijn eigen knokige vingers mogen blootleggen en bepotelen tot op het putje en de groef. Tegenwoordig is eigenhandig snijden en prepareren er niet meer bij binnen het curriculum, wat volgens Uffel niet bevorderlijk is voor het denken in de driedimensionale ruimte, voor de gemiddelde student is dat lang niet meteen tweede natuur, die wisselt na een jaartje praktijkonderwijs niet al moeiteloos van perspectief in zijn technische voorstellingen van de inwendige mens.
Extracurriculair is er gelukkig nog wel iets mogelijk, een cursus Prepareren waarvoor Ibs zich meteen heeft opgegeven toen de inschrijving openging en die vandaag van start gaat met een eerste van acht bijeenkomsten. Nu ze hier eindelijk is, verwelkomd binnen de muren van de medische wetenschap, zal ze er ook gebruik van maken.