driehoeksland

De zieke Clara bevrijdt zich van de vertrouwde gezichten om zich heen en ontvlucht haar ziekte in een verhaal. Ze is niet ziek, ze gaat niet dood, niet voor Lou, de liefde die ze voor de vader van haar kinderen verborgen houdt. Onder het voorwendsel van een reis zonder het gezin ontmoet ze Lou in Schotland, waar ze elkaar de afgelopen jaren in de herfst steeds hebben ontmoet. Net als de afgelopen jaren zullen ze in hun huis op de rotsen een week lang ongestoord samen kunnen zijn en op de terugreis vooruitkijken naar hun volgende verblijf.

Clara is alleen in haar verhaal, en dat maakt het anders dan het liefdesverhaal dat ze deelt met Lou. Sluitend in zijn tweestemmigheid heeft dat nooit leugen hoeven worden; het eenstemmig vertelde verhaal wordt het onder druk van de omstandigheden wel. De verhalenverteller wordt een leugenaar, de leugenaar neemt afstand van zichzelf. Ze is ziek, moet ze erkennen, ze gaat dood, ook in het land waar ze had gedacht haar horizon nog te kunnen bewaren. Het isolement dat in haar geliefde landschap altijd paradijs was, is niet langer een droom voor twee.